Druiven plukken aan de Moezel

Druiven plukken, werk om nooit te vergeten

Hebt u dat boek van A.den Doolaard ook zo lang geleden gelezen? En hebt u zich toen ook voorgenomen dat u dat ook wel eens zou willen doen? En dacht u toen niet dat het wel aardig zou zijn als u dan in de wijngaard smoorverliefd zou worden op.............ja, hoe heette ze ook al weer? Typisch mannengeschrijf, want de vrouwen dachten even aan die bruinverbrande, steviggespierde, goedlachse .........ja, hoe heette hij ook alweer? Meestal gaan er vele jaren voorbij voordat zo'n gelegenheid, ik bedoel om druiven te plukken natuurlijk, zich voordoet.

In October was het zover voor mij. Cor Maatje had in Oost-Brabant ons bij een proeverij al wegwijs gemaakt tussen de riesling wijnen van Franz-Josef en Renate Selbach uit Kesten/Mosel. Samen met Ad Dankers smeedde hij het plan om met een klein clubje liefhebbers eens een poging te wagen om het plukken zelf eens ter hand te nemen en in October was het dan zover.

Vertrokken in de mist bleven we in de mist, kwamen aan in Kesten in de mist en werden direct getracteerd op ochtend-Sekt in de mist. Kouwe klauwe krijg je daarvan. Franz-Josef Selbach, de gastheer bij wie we ook verbleven, had geen genade en  stopte ons in een karretje dat linea recta vertrok naar de wijngaarden op de akelig steile hellingen van de Herrenberg tussen Osan en Monsel aansluitend aan de Paulinsberg.

Daar aangekomen kregen we wat handschoenen en knipscharen uitgereikt en konden we direct aan de slag. We kregen opdracht "Eimer" te roepen als de emmer vol was en dan werd fluks een lege emmer aangereikt om verder te kunnen gaan. De romantiek was in de mist ver te zoeken, we zagen slechts de druiven om ons heen, maar naarmate we het druivenplukvak beter doorkregen kwam toch de trots van weer een emmer te hebben gevuld ons te hulp.

De ploeg van ca 15 man (Uw schrijver is ouderwets en bedoelt hiermee ook een aantal bekoorlijke vrouwen), samen met enkele Polen, waarover later meer, leerde snel en toen we de eerste rijen van onder aan de helling tot boven toe hadden leeggeplukt was de eerste druivenkar vol.

Daarna mochten we gaan genieten van een schaft-uurtje met lokale zult, bloedworst, bokworst en plakken ham op Moezel's brood. Daar hoef je geen honger mee te lijden. Zoals het hoort aan de Moezel stond ook de wijn in slagorde klaar om door dorstige kelen te worden verzwolgen. Na gedane arbeid is het goed drinken. Trocken, lieblich, ertussenin en andere varianten, alles was ter plekke voorradig.

Het mooie van die dag was dat terwijl we genoten van de lunch die ons werd aangereikt, de zon door de mist heenbrak en een betoverend landschap met wijnhellingen in allerlei herfstkleuren tevoorschijn toverde. Werkelijk prachtig. De camera's deden hun werk om dit voor de eeuwigheid vast te leggen. Franz-Josef zag aankomen dat wij door het fraaie landschap de focus op het plukken zouden verliezen en begon aan te dringen op discipline en werkijver en liet de slee met lege emmers naar vast van de helling zakken. We hadden geen keus; we moesten er achteraan en daar begon het werk opnieuw.

Het grote voordeel van het betere zicht was dat we elkaar nu konden onderscheiden tussen de wijnstokken en ook de Polen kwamen nu in beeld. Olga, de Poolse, stond recht tegenover mij aan de andere kant van de rij wijnstokken en liet me zien hoe effectiever druiven te plukken. Niet van dat voorzichtige maar rats, rats, rats..... weg met die bladeren, want dan kun je tenminste de druiventrossen goed zien hangen en gaat het knip/pluk proces een stuk sneller. Diep onder de indruk heb ik Olga te diep in haar niet zo blauwe ogen gekeken...und ich hab mich in die Olga verliebt. "Bis über die Ohren verliebt", zegt men in Duitsland, heb ik me laten vertellen. Ik heb nog een volzin uit het Poolse volkslied, ja, in het Pools!, voorgedragen en Olga toonde daarna toch wel enige oprechte belangstelling. Helaas kwamen we door ons efficiënter plukken al snel weer boven aan de helling en werd ons verteld dat we 1900kg druiven voor Herr Selbach hadden vergaard. Ook bleek dat Olga alweer de helling af was gegaan, samen met haar echtgenoot die ook in de buurt was, voor de volgende ronde en van een goed gesprek met Olga is het dan ook niet meer gekomen. Ik moest toch nog even aan Den Doolaard denken en heb gekonkludeerd dat de geschiedenis zich niet herhaalt in dit geval.

De arbeid zat erop en in goede stemming hebben we via een mooie omweg genietend van het fraaie landschap een wandeltochtje gemaakt naar Kesten; af en toe moest er onderweg natuurlijk veldonderzoek worden gedaan naar bladgroei, druivenkwaliteit en kwantiteit en we zagen dat het goed was. Aan het einde van deze tocht stond bij huize Selbach de wijn al weer klaar en moest er op de succesvolle plukdag gedronken worden.

's Avonds moest het hele palet aan wijnen van het huis Selbach samen met de familie kundig worden geproefd en hebben we verslag gedaan van onze bevindingen. Renate Selbach gaf ons nog een college over het wel en wee in dit wijnland met alle burokratie en andere onmogelijkheden die daar bij horen. Gelukkig is de situatie de laatste jaren sterk verbeterd en krijgt ondernemerschap weer een goede kans. Aan het slot hebben we de Selbachs een plaquette van het NGW aangeboden, waarmee ze zeer verguld waren.

Na het ontbijt de volgende morgen zijn we redelijk bepakt met Selbach wijn vertrokken voor een bezoek aan Bernkastel waar de wijn nog steeds goed smaakte. Een uitgebreide afscheidslunch in de Brauneberger Hof in Brauneberg besloot onze escapade in wijnplukland en verrukt toog ieder weer huiswaarts; zelfs een urenlange file bij Born in ons eigen Limburg mocht de pret niet drukken.